براي تو كه تنها سهم من از دنيايي

آخرين بار كه چيزي نوشتم براي تو بود و هنوز تمام كاغذهايم به بوي تن تو بهاري اند...

لذت آن اولين بار از تو گفتن كه نه، براي تو گفتن آنچنان زير زبانم مزمزه باران و ستاره نشاند كه دوباره نوشتن انگار دور ترين كار دنيا شد ... هنوز نشئگي من و كاغذ و قلم برپاست ....

امروز كه روز ميلاد توست همان دم افطار است ... به طعم تر بوسه تو ماهها روزه سكوتم را شكسته ام ... و جاي تو كه در حضور اينهمه فاصله حتي دمي خالي نيست ...

تو با مني ... هميشه و همه جا ....

******

توشه اي برداشته ام

كوچه به كوچه، شهر به شهر، غربت به غربت را

گشته ام

شاعري مي خواهم

كه شايد به يمن تعابيري كه من نمي دانم و نمي شناسم، گره كور دل ام

را براي چشمهاي تو بگشايد ...

 من مانده ام و اين زبان الكن

          و التهاب غريبي كه فرو نمي نشيند

روزي هزار كاغذ حرام مي كنم،

تمام واژگان دنيا را اسير كرده ام

          و هنوز از تو چيزي نگفته ام

من صفحه اي مي خواهم كه بوي خاك بدهد

                    به وسعت هزار جزيره تنها

صفحه اي كه عطر غربت دائمي تو را به لحظه هايم بپاشد

قلمي مي خواهم به بلنداي هفت آسمان

           و دواتم بيشمار اقيانوس

آنوقت از تو خواهم سرود ....

           شايد

                      شايد

اگر صدايم نزني

          اگر نگاهم نكني

                  اگر دستهايم نلرزند ....

                                                از: ندا. م

برای اشک هایت آغوش نمی خواهی؟             

من ایستاده ام

بالا

بلند

شاید صدایم کنی

آخر دست خالی که نمی شود

به جنگ کدام درد این روزهای مان کمان گشوده ای؟

تنها...

بدون من...

رسم بازی ما که اینطوری نبود...

روز اول قولت دیگرگونه بود و قالت بوی هزار گزمه دو تا دو تا می داد 

حالا مرا به هر بادی که از راه برسد، بر باد می دهی و به همین راحتی برو؟

برو و خوشبخت شو که من یاد نگرفته ام سعادت را از این بازارهای مکاره همه چیز بفروش بدزدم و تاج سرت کنم؟

نخیر آقای من .... اینطوری ها هم نمی شود ...

من نیامدم که وسوسه هزار دوستت دارم را به سراپایم بپوشانی

و مزمزه تمام عاشقانه ها را زیر زبانم بچکانی

و بعد...

یک عمر بدون تو و طعم ناب بوسه هایت میان عروسک و تور و طلا غلت های جانانه بزنم و عربده بکشم که آه چه بوی غریبی می دهد خوشبختی....

می بینی؟

کار ما هم

میان نشئه بازی چشمهایت

به هذیان کشیده است

از خواستن و زیاد خواستنت که نترسیدم

بیا و این یک بار را کلی منت سر ما بگذار و

از خواستن و زیاد خواستنم نترس

از: ندا. م

یک فیلم کوتاه دیدم که یک برادری به برادرش تقدیم کرده بود. حالا که فکر می کنم می بینم اگر کسی از این چیزها به من تقدیم کند، احتمالا نسخه موتم را پیچیده است. (از سر ذوق مرگی!) از بس که خوب بود و سر حال و کلی جهان بینی و نگاه شاهکار پشت همین 3 دقیقه که خیلی هم مدت کوتاهی است، خوابیده بود.

دست این دوست خوب ندیده درد نکند که فعلا حتی با گذشت چیزی حدود دوازده ساعت، همچنان با آن دوتا پا، من هم دارم می رقصم. بیخیال تمام ماجراهایی که دور و برمان می گذرند.

ماجرا از این قرار است که یک آدمی هست که یک شلوار گل و گشاد کرم پوشیده و شما در کادر فقط جفت پا های اش را می بینید و اصلا نکته همین جاست. یعنی همین چیزهایی که باهاشون راه می رویم، می رقصیم، می دویم، جفتک می زنیم، می پریم، می خوریم زمین، بلند می شویم، می توانیم برویم بهشت، می توانیم فرار کنیم از بهشت. زمینه تصویر هم پرچین های چوبی است که به فاصله های منظم فلش های بزرگ، مشخص و مشکی رنگی، روی اش نقش بسته است. این آدم سرخوش ماجرا (یا همان پاهایی که سرخوشی همین آدمه را حسابی منتقل می کنند) دقیقا بر عکس جهت فلش ها در حال دویدن و رقصیدن و ورجه زدن است. حتی وقتی جهت ایستادن اش با فلش ها یکی است، دنده عقب می رود. (مطمئنم اگر تصویر صورتش را هم داشتیم، از گشادی لبخندش دیوانه می شدیم. هر چند احتمالا ته ته چشمهای اش آن گیجی حاصل از یک آگاهی سراسر غربت در انتظارمان بود). کلی آدم رنگارنگ هم گهگداری توی زمینه هستند که ما بازهم فقط نیم تنه شان را می بینیم و هرکدام شان مشغول یک کاری هستند و ویژگی مشترک همه شان این است که ایستاده اند. و ما همراه همان پاهای سرحال ردشان می کنیم و نیم نگاهی (گاهی) خرجشان می کنیم. اینقدر سرحال می رود که دلمان می خواهد با ریتم حرکاتش بلند شویم و همچنان که هدبنگ می زنیم دور اتاق بچرخیم. تا ته خط و آخرین فلش که تنها فرق اش با بقیه این است که روی اش نوشته (به سوی بهشت). این ماجرای ماست. نمی دانم می داند و بر عکس می رود (حدس می زنم که می داند، اصلا دلیل سرخوشی اش همین است) یا نمی داند و گیر بازی هستی افتاده که ته خط تازه می فهمد چه کار کرده. اصل ماجرا البته اینجاست که کلا سر خط و ته خط اش از همان اول ماجرا به قاعده نیست.

می بینید؟ اینهم از زندگی ....

تمام جاده های دنیا همان اول کار مشخص می کنند که به کجا می رسند. به دو زبان حداقل! و ما هم راهمان را انتخاب می کنیم و می رویم و می رسیم به همانجایی که فکر می کردیم.

زندگی چیزی بیشتر از یک راه نرفته نیست. که قرار است برویم و همان اول کار هم یک سری اطلاعات گیرم به درد بخور هم به ما می دهد و .... اما حتی نمی دانیم این طرفی و یا آن طرفی؟ هیچ وقت هم نمی فهمیم.

مساله اصلا این نیست که کدام راه به بهشت ختم می شود وقتی بهشت من و تو یکی نیست. به انتها هم که می رسیم تکلیف مان معلوم نیست که راه آمده را درست آمده ایم یا نه... اصلا درست و غلط اش یعنی چه؟

دقت که می کنی اوج خواسته های همه، یکی است. رستگاری ... خوشبختی ... بهشت! بی خیال اینکه واژه اش کدام است ... فقط نکته این است که همه زندگی را خرج چیزی کرده ایم و می کنیم که حتی نمی دانیم چی هست؟ جنس اش چی است؟ اگه خوب یا بد، اصلا با ما جور هست؟ بد نیست که بگذریم و به همین اسباب بازی های کهنه تاریخی بخندیم. آن سرحالی جاودانه و پویایی مدام آن جفت پایی که اتفاقا از بهشت می گریزد، وسوسه تان نمی کند به تمام بهشت ها و وعده های رستگاری پشت کنید؟ صادقانه! کسی صدای ما را نمی شنود. فقط توی دل خودمان! نکته این است که این آدمها خودشان بهشت اند. بهشت را یافته اند. بدون فلش! بی نشانه!

سیب نخورده ایم! و گریزان می رویم. شاید هم جایی بی آنکه فهمیده باشیم اسانس همان سیب اساطیری را لابه لای این آت و آشغال های غذای سریع! به خوردمان داده اند. دوره اسانس هاست دیگر!

برای تو

که اگه موندی فقط بخاطر خودت باشه و اگه رفتی هم فقط بخاطر خودت ...

  • ته دلم به خودم می گم، اگه رضا دوستم داشته باشه، یه زن دیگه براش مهم نیست... فقط بهش یه بچه می ده ... فرقی نکرده، عشقمون سر جاشه ...

  • همه مسئولیتشو می اندازی رو دوش من؟ پس تو چی؟

  • من؟ ... من هستم، مواظبتم، باهات می مونم، خودم دارم رضایت می دم ... پاش وایسادم

 ***

فیلم خوب زیاد دیدیم. از هر کدوم یک دیالوگ، یک سکانس، یک خاطره! هر کدوم برامون یک چیزی باقی گذاشته. با هر کدوم یک دنیای تازه را تجربه کردیم. یک سیر و سلوک 2، 3 ساعته الی بی زمان!

این وسط برای من، " لیلا " اما چیزی شبیه بهشت موعوده! هر بار دیدنش تجربه مردن و زیستن از سر! و اینکه (حتی اگه 10 سال گذشته باشه) هر روز صبحم با زمزمه "تو نسیم خوش نفسی ... من کویر خار و خسم " شروع شده و می شه و (یحتمل) خواهد شد. احساس من به "لیلا" از دوست داشتن و پسندیدن گذشته .... من به "لیلا" دچار شدم

دچار یعنی عاشق

و فکر کن که چه تنهاست

         اگر که ماهی کوچک دچار آبی دریای بیکران باشد

چه فکر نازک غمناکی

  ***

امروز گفتی شبیه لیلا شدی. بگذار باورش نکنم. حتی از فکر کردن به  اینکه کنار "لیلا" بنشینم، چهار ستون تنم می لرزه! می دونی با "لیلا" بودن چه جراتی می خواهد، چه جسارتی و چه تحملی؟ یعنی من دارم؟

مگه قرار نشد که تنهایی ها و غصه ها و درد دلها رو با هم گز کنیم؟ اینطوری که همه سختی اش می شه مال من!

بازی لیلا رو فقط می شه رو پرده دید و نشکست! من هنوز نفهمیدم اصلا چرا و چطوری و با کی بازی کرد؟ حالا بعد ده سال فقط دلخوشی ام اینه که رضا یک روزی بالاخره بفهمه اسمش تسلیم نیست، اسمش بخاطر "لیلا" نیست، اسمش فرار و اطاعت و تقدیر و هزار و یک مزخرف دیگه نیست ...نه! اسمش اینها نیست! ... رضا یاد نگرفته بود مثل لیلا بازی کنه، همونطوری که بلد نبود مثل لیلا زندگی کنه ... تو اما بیا و بازی نکن! با خودت بازی نکن! سر بازی از آرزوهات نگذر، از خودت و رویاهات. می ترسم از اینکه چند سال بعد هوا هنوز بوی آرزوهاتو بده!

تو که بخوای، تمام قرار های ساعت 4 دنیا رو می شه کنسل کرد. تسبیح شاه مقصودتو ایندفعه خرج یکی دیگه نکن، بندازش دور دستت. تمام دنیا مال تو!

بگذر از این بازی بی برنده! ته این بازی نه لیلا هست، نه رضا، نه مادر باران ( راستی اسمش چی بود؟ می بینی اسم سیاه لشگر بازی بعد اینهمه سال یاد کسی نمی مونه) آخر این بازی همه دستها پوچه و کسی حوصله نداره دنبال گل بگرده!

لیلا!

نمی خواهم هیچ گردنبند مرواریدی گردنت بیافته...

می ترسم از خودنمایی بدل روی اصل!

من دوست دارم "علی سنتوری" باشی نه "لیلا" ... هانیه هم که بره ضیافتت برپاست ... مهم خود تویی که برپایی ... حتی تو چادرت ... زیر بارون، سوسیس سرخ می کنی باهم می خوریم.

                                                                                                 از: ندا. م

به عزیزی که آنچنان در تاریخ مذاهب غرق است که از یاد برده خدایی را که همین نزدیکی است ..... پای آن بوته گل

من

آن تبری را که رسالتش شکستن چوبینه های فریب است

شکسته ام

به بهانه سنگین بت شکنی

و تمام لحظه های گلستانی ابراهیم را به شعله های اندیشیدنی مدام

به آتش کشیده ام

به همان بهانه سنگین بت شکنی

فردای من و تو

از مشرق کدام معجزه طلوع می کند؟

این ماشینهای گوشتی پروار از اعتقاد و چربی

و

عشق

عشق

عشق

مسموم

مسموم

مسموم

می شنوی؟

صدای خنده های خداوندم

تنت را می لرزاند

تو اما

کر

تو اما

کور

خدای من به خدای تو می خندد

بگذر

بگذر از تمام باورهای پوسیده تاریخی ات

و ایمان بیاور

به خداوندی که تمام تبرها و شمشیر های دو سر را در سایه بت شکنی متلاشی می کند

چشمهایت را

به نور عشق

عشق

عشق

که بگشایی

بی نیاز می شوی پسر مریم را

بیاد بیاور

مسیح را که می گرید بر فراز جهل حواریون امروز جهود فردا روز هرچه بادا باد

می گذرند

این لحظه های پر تردید آغشته به تیک تاک انتظار

و نمی رسی!

ومن در هوایی آلوده به بازدم این مترسکان مکرر

کشتار دم می کنم

و تو که بازهم نمی رسی

مرگ

مرگ

مرگ

دیری است که سایه موهومش کابوسهای بیداری ام را سنگین کرده است

و بختک وار بدنم را زیر شکنجه های کشنده اش له می کند

وبازهم این قلب بی شرم در ضیافت پر رنج دنیا

مسابقه دم زنی می دهد و از تمام لاشه های متعفن دور و بر سبقت می گیرد ....

و این افتخار پیروزی ....

کاذب

تلخ

دروغ

و تو... که نمی رسی

آه!

این چشمها چقدر سنگین شده اند

چقدر دلم می تپد برای خوابیدن

یک خوابیدن آرام به طول فردا

فرداهایی که نمی رسند

رویا می خواهم

رویایی به طول تمام خوابها

رویای تمام چیزهایی که ندیدیم

رویای تو

تو که نیامدی

و در امتداد نیامدنت صدایی بود که لحظه های مرا در حراج تاریکی فروخت

به بهای زندگی دختری که همیشه می خندید

و تو نمی دانستی شاید

که ته ته نیامدنت عجوزه ای بخت دختران جوان را می بندد

و آنسوترک پیرمردی باور می خرد و عفونت گربه می فروشد

و من تمام راه ها را رفتم

دنیای  شیرین جوانی ام را از نجاست تمام باید ها و نباید های بزرگسالان عفونت پیشه

به ادرار تمام کودکان دنیا پاک کردم

و تو که نیامدی

نیامدی

نیامدی

تا در سایه نگاه خیره ام بلرزی

چشمهایم

آن روزها که سیاهی اش، سیاه نشده بود

دل تمام پسرهای کوچه مان را می لرزاند

این چشمهای خیره سر

گود

کور

                                            از: ندا. م

امروز داشتم نوشته های قدیمی تر را دوره می کردم که چشمم به کاغذی افتاد که هنوز از خیسی قطره های اشکم نشان دارد ..... خاطره روزی که هماهنگ و بی پروا از خیابان شریعتی تا امامزاده طاهر گریستیم و نیمی از وجودمان را به خاک سپردیم ..... باشد که خاک از وجود متبرکش آرام گیرد .... شاید

بامداد بی بامداد

پای کشان و سر به آسمان

با این دلهای زخمشان جذام خشک دربدری

با بدنهایی پوشیده از خونمردگی شلاقهای نفرت انگیز اندوه

با چشمهای خیس و نگاههای دودو زنان که هزاران واژه از کتاب یاد تو را فریاد می کنند

حتی با چشمهای بسته هم نمی شود این چوبه داری که مرگ آرزوهایمان را صدا می زند، ندید

و ما که دوره می کنیم

"روز را

هنوز را "

" فراسوی مرزهای تنت با من وعده دیداری بده  "

در عبور ثانیه ها

صدایی هست که مرا می خواند

می دوم، می دوم، می دوم



به تمام آرزوهایم رسیده ام

و رستگاری

سهم من از آسمان و زمین شد

و این حفره های خالی

چشمهایم کو؟

پشت سر

ردپای هزاران افسوس

مرا برگردانید

مرا برگردانید

من جوانی ام را جایی میان شما

گم کرده ام

                                      از: ندا. م

هر صبح چشمهایم را می گشایم

و هر شب پلکهایم را بهم می فشارم

تمام خوابهایم گریخته اند

و در انتهای تمام این روزها

دختری با لباس صورتی

میان گندم زارها

آرمیده است .....

زردی مطلق فضا را برایت شکستم

و رنگ ها رسیدند.....

چشم که گشودی

من ماندم و یک پیراهن صورتی

و گندم زاری که حتی آسمان تک رنگی اش را نمی شکند....

                                             از: ندا. م

با من به آن نقطه اوج بیا

تا در بلندترین ارتفاع شهوتم

از حضیض اینهمه همخوابگی مکرر بی طراوت برهانمت

عشق نیست

این خواهش مدام

که در من می جوشد و تنها

در خاک تن تو جوانه خواهد زد

چیزی میان حس و هوس

آشنا نیست

با من

آشنا نیست

از تمام خطوط قرمز که بگذریم

شکوفایی خیس این ابهام غریبه را

جشن می گیرم

تورا خواسته ام

رغمارغم هر آنچه نداری

و بی هیچ عنایتی

به هر آنچه که داری

تو را

خالی خالی

از تمام قاعده ها که بشویمت

تورا خواسته ام

در بی بدیل ترین لحظه های بی پروایی ام

با من به آن خانه خلوت

که در آستانه رویا ساخته ام

بیا

به ضیافت خمارشکنی که بنشینیم

رخوت این ماههای ریاضت را

در آغوش تو به خاک می سپارم

                                     از: ندا. م

پا برهنه بیا

تا ته تمام خوابها را هم که بگردیم

تازه آغاز راه است..........

شاید اگر از رفتن و مردن و فراموشی نترسیم

چند ساعتی فرصت گزمه رفتن باشد .....

و خاک بازی البته ....

و فردایی که دوباره

روز را

هنوز را

آغاز می کنیم ..........

                            از: ندا. م

خسته تر از آنم

که راه های پیش رو را تجربه کنم

و تمام پلهای پشت سر که شکسته اند ......

ایستاده ام

بر فراز هزاران شاید

گریزی نیست

از این عقربه ها که بر مدار تکرار می چرخند و

این همه بی حوصلگی را مکرر می کنند

نطفه باران هزار سوالم

آبستن هزار تردید

نه سال هم که بگذرد

تا مرز انفجار می روم

هیچ زایشی نیست .....

و اگر هم باشد

اینهمه کودک معلول، عقب مانده، بی نام .....

حرامزاده شاید ....

لیز می خورم

زمین خیس است ....

و هیچ امیدی به سقط اینهمه جنین ندارم.....

                                                             از: ندا. م

 خون بازی" را دیدم .

و این نوشته که کمی گیج است تحت تاثیر لحظه های بلند "سیما" ست، برای تمام مادرانی که عشق همه چیزشان را ربوده است.....

دیشب مادری را دیده ام

میان خواب و بیداری

که دستهایش چروکیده بود و البته گوشه چشمهایش

هر روز هزاران مادر را می بینم

که دستهایشان چروکیده است و البته گوشه چشمهایشان

با من اما

ارزوی هیچ کودکی نیست

و البته ظرفیت اینهمه عشق

بی چون و چرا

تورا به گونه بتی پرستیده ام

که هیچ ابراهیمی توان فروریختنش را نداشت .....

                                                            از: ندا. م

آن چشمهای بی پروا

و من که عریانم

من از این برهنگی

نمی رنجم

نمی ترسم .........

از: ندا.م

کاغذها همه بی خط

و این خودکار که نفسهای اخر را

کج می کشد...

و اینهمه شعر که می تراود

و این دل دل که تمامی ندارد

امضا می کنی؟

پای تمام این نگاره های کج را

امضا می کنی؟

من تمام راه ها را بیراه رفته ام...............

از: ندا. م

گفته بودی

که خدا می آید

گفته بودی

که صبح می رسد، آفتاب می دمد

گفته بودی

شعر می خوانیم

خستگی در می کنیم

گفته بودی

ستاره ها می درخشند

آسمان کویر دیدنی است

ماه را به نظاره می نشینیم

نسیم می وزد

خنکایی بر دردهایمان می شود

گفته بودی

باران می زند

قدم می زنیم

خیس می شویم

نگفته بودی

این شب تاریک را بی هیچ روزنه ای باید برویم

نگفته بودی

راه دور است و پاهای من ناتوان

گفته بودی

درخت سیبی هست

همین نزدیکی ها

نگفته بودی

دستهای من کوتاه است

گفته بودی

نردبان تمام اوج گرفتن هایم می شوی

نگفته بودی

نردبان از زیر پاهایم می لغزد

بارها بارها

این تنهایی مدام

این آشفتگی

 این شوریدگی دائم

نیامدی

صبح نرسید، افتاب ندمید

شعر خواندم ....... تنها

خسته تر شدم

ستاره ها درخشیدند

و آسمان کویر و مهتاب را به نظاره ننشستیم

نسیم می وزد

بی خنکای مرهمی

درد های من از سوز سرما سر باز کرده اند

باران می بارد

و من پشت پنجره

می ترسم

از خیس شدن می ترسم

و درخت سیب که همین نزدیکی هاست

دستهای من کوتاه و

نردبانی نیست ............

و صدای پای خدا نمی آید

هنوز هم.........

از: ندا.م

نشسته ای

بی حرفی

بی نگاهی

بی لبخندی حتی

و این سکوت موحش

هرگز مرا از خواستنت

سخت و بیحساب خواستنت

باز نیاورده است....

                                        از: ندا.م

نمی شکند

این بغض دیرپا و من در افسوس و دریغ نفسی بلند تا دوباره و دوباره تورا به درون کشم

لبریز و تشنه تر از دیروز

آشنا نیست

دیگر چشمهایت آشنا نیست و گاه تورا غریبه ای می پندارم که در این شکوه بی پایان و مطلق، خلوت شکوهمندم را به لرزه ای ناهنگام تکان می دهد

دیگر عاشقانه نیست و این نقشهای بر صورت که با من غریبه اند و من در زیر لایه های این غرور خالص مدفون گشته ام.

این من، غریبه است و غریبانه ترین صورتک ها را بر چهره دارد....

هنوز هم می شناسی ام؟

مرا که تمام شکوه خاطرات بلند با تو بودن را به خاک سپرده ام

و امروز سبک تراز همیشه، همچون یک گودال تهی، بی انتها

شاید ژرف تر، شاید عمیق، اما خالی خالی خالی

دیروز رفته است و امروز از من و تو، تنها چند نقاب مضحک بازاری باقی ست

و آن قله رفیع دوستت دارم که فرو ریخته است و تنها یک تپه از نمک بجاست، پوک، شورو ناخالص

گذشته ها!

دریغ که باز نمی گردند

و من تورا در این غروب پیاپی و هرروزه بارها بخشیده ام...

و امروز می دانم

هرگز از یاد نخواهم برد که خلوص را از تمام لحظه های من تو دزدیدی .... و این تفاله مسموم که با موجودیتی ناقص حتی یادبود های دیروزها را لجن مال می کند.

دیگر هیچ چیز باقی نیست و تو در تلاشی  بیهوده به جبران برخاسته ای

و من می دانم هرگز آنگونه خالصانه خواستنت در قلب، ذهن و روح مهمان نخواهد شد.

                                                                         از: ندا.م

من می روم

نه دور نه دیر

می روم تا خاطرات تورا در کوچه باغهای جاودانگی به خاک بسپارم

می خواهم بهترین ها را در هیاتی همیشه شکوفا در ژرفنای خسته و خاموش قلب تازه کنم، پاک و خجسته و مانا

و پوسته های بی حاصل اندوه را

که دیری ست اعماق جان را خراش می زنند

به آتش خواهم کشید

دوستت دارم، دوستت دارم و ترکت می کنم

و این عشق را از لعنت و سرزنش رها

من دختری بودم با آرزوهای سپید

از جنس تور و پولک

شبیه دامنهای پف دار و تاجهای بدل

من می روم

و آرزوهایم را به باد

اشکهایم را به خاک می سپارم

و تنهای تنها، بوی جاودان حضورت را در لابلای خاطرات بزرگ با تو بودن کوله بار می کنم

دوستت دارم

دوستت دارم و همین روزها خواهم رفت

تنها حضور معطرت بر شاخه های بهار نارنج همیشگی ست

دستهایم خالی ست

دستهایم خالی ست

و هیچ نشانی بایسته از این وفاداری دایم در میانه ندارند

بپذیر تنها این چشمهای مه زده را

که از غبارهای زندگی اینگونه زلال بسوی تو بازگشته اند

مملو از تمام دوستت دارم ها

دیگر هیچ ندارم

هیچ از آنچه تورا شایسته باشد

تنها بپذیر

روزها گذشتند و از این خواستن پراندوه نکاست

تورا عاشقانه سرودم

اینک می روم و تورا در میان بادهای دودلی و تردید به خاک می سپارم

شاید روزی دستهای توانمند زنی از اعماق این سیاهی خالص بیرونت کشاند و به روشنایی مهر مهمانت کند

خواستی که با تو بمانم در حضور اینهمه باران

خواستی که با تو بخوانم شعر بلند اقاقی های عاشق را

امروز من می روم

و تو با تمام اگر و اما و شاید ها تنها می مانی

تنها بیاد بیاور

آنچه را که در لحظه های ارغوانی همخوابگی نفس می زد

عشقی توامان در جسم و روح

بی تکرار ترین

در این جهان مکرر .................

                                                       از: ندا. م

                                                       از: ندا. م

 صدای تو می پیچد

در ژرف ترین گوشه های این دل باران زده، خشک و تهی

باغ بر می خیزد

و درختان به تماشایت صف آرایی می کنند

نیستی

و من در تمام لحظه های مکرر بی تو

با تو بودن را در بستر رویاهای شبانه ام تورق می کنم

خسته ام

خسته ام

خسته ام

و هربار آوای شکوهمند چشمانت

در این هیاهوی بی سکوت

به زندگی می کشاندم

و این امید عبث

که در بستر لاله و اقاقی

به ضیافت بوسه بنشینیم

مرا در آغوش بگیر

من لبالب از شهوت تو سرریزم

من تا ژرفنای وجود بوسه های تو را

در شبهای بی تو

          تجربه کرده ام

مرا ببوس

که این وهن مبتذل را به یکباره بشکنم

مرا ببوس

تا بلندترین قله های هوس را

به باران نجیب ترین هماغوشی های عاشقانه بیارایم

این من

این زن

که دیری ست

با شعر و شور و لبخند

غریبه است....

مرا میهمان ان لحظه های دلپذیر کن

تا جاودانگی را قدم بزنیم

کوله بار خستگی هایت

با من

گریه های بی اشک

بغضهای بی فریاد

دردهای بی صدایت را

با من قسمت کن

تا تاج ترانه و شوریدگی

بر سر نهم

و

سفر بی تردید همسرایی را آغاز کنم......

از: ندا. م

 این ضیافت دروغ

و این میهمانان پرشور

که به نقابی از جنس دوستت دارم آراسته اند...

تشنه ام

و طعم شور اینهمه عشق، اینهمه رنگ

لبهای خشکم را جز آزاری نیست

تو غرق این بوسه باران نقش و صورتک و تصویر

از لحظه های خالی ام

چون وزشی کوتاه می گذری ....

هوا گرم است و

این عطش بی پایان

و آب و خنکا

دور      دور      دور

و این دستها که زجر جستجو را

بارها به تکرار دوره کرده است...

خالی خالی

هنوز هم

و رویاهای شبانه ام

که نم باران تو را بر پیشانی دارد

خیس خیس

آفتاب می دمد

و این طلیعه

که بشارتی روشنش نمی کند

و مرا از تماشایی ترین تصویر های هستی

به تاریک روشن روز

مهمان می کند.........

در خواب دیده ام

تورا

بارها

که می آیی

و این آمدنت

و این انتظار آمدنت

خیال

وهم

بی پایان                  بی پایان

و تو

هنوز مهمان 

هر شب، هر روز، هر ساعت، هر لحظه

و این توهم

بی آنکه رنگ واقعیت پذیرد

تنها سرخوشی ساعتهای من شده است

و تو که

نمی آیی

نمی آیی

نمی آیی   

از: ندا.م

همصدای بادهای تردید

و روبروی من

تا نهایت آینه ها

 دیوار.......

پای لنگی و کوتاه دستی

و تو بر بلندای آسمان

همنشین خورشید

آینه ای در دست

انعکاس تورا بر دیوارهای عفونت زده

ورکود مبهم آجرها

بازتابی که می رود شکوه بی پایان آسمان را میهمان زمین کند.

دستهای من می لرزد

و تصویر تو بر آینه...

گمت می کنم

همیشه پیش از آنکه

تیرگی دیوارها بشکند.

                                              از: ندا.م